سوالات متداول در مورد کیسه های پلاستیکی زیست تخریب پذیر

موادی که فقط به قطعات کوچک تجزیه می شوند و نمی توانند در بازه زمانی مشخص به آب و دی اکسید کربن تبدیل شوند. مواد قابل تجزیه نوری (مانند d2W و P{2}}Life) 1-2٪ از یک عامل فوتو اکسیداتیو را به مواد پلی اتیلن سنتی اضافه می کنند. همچنین مواد مخلوط پلی اتیلن و نشاسته وجود دارد که در آن قسمت نشاسته را می توان تجزیه کرد، اما بخش پلی اتیلن باقی مانده هنوز نمی تواند تجزیه شود.

طبق استانداردهای اتحادیه اروپا و ملی، بیش از 90 درصد از اجزای رزین باید به آب و دی اکسید کربن تبدیل شوند.

علاوه بر کمپوست کردن، روش های شناسایی سریع زیر نیز در دسترس هستند:

طیف‌سنجی مادون قرمز (مقایسه ساختارهای مولکولی) برای شناسایی سریع ترکیب کیسه‌های پلاستیکی

تجزیه در اثر حرارت شیمیایی (مواد زیست تخریب پذیر می توانند به سرعت در شرایط قلیایی داغ تجزیه شوند، در حالی که کیسه های پلاستیکی معمولی این کار را نمی کنند)

12 ماه در شرایط مهر و موم شده (محافظت از رطوبت، خاک، نور و غیره)

PLA پلیمری است که از تبدیل نشاسته به مونومرهای اسید لاکتیک از طریق تخمیر ساخته می‌شود و سپس از نظر شیمیایی به پلی لاکتیک اسید پلیمریزه می‌شود.

PBAT پلیمری است که از پلیمریزاسیون شیمیایی اسید آدیپیک، ترفتالیک اسید و بوتاندیول ساخته می شود.

هر دو ماده می توانند در شرایط کمپوست به آب و دی اکسید کربن تجزیه شوند.

PBAT دارای انعطاف پذیری عالی، پردازش پذیری و مقاومت در برابر دماهای بالا و پایین است که می تواند نیازهای کاربردهای فیلم را برآورده کند. علاوه بر این، PBAT به طور گسترده در دسترس است، تولید انبوه- آسان و ارزان-است، که آن را به محصولی عالی برای جایگزینی مواد پلی الفین تبدیل می‌کند.